Μόντε Κάρλο, Κάννες, Saint Tropez

Η σαγήνη και η γλυκιά μέθη του κοσμοπολίτικου αέρα του Μόντε Κάρλο που είχε διαπεράσει πέρα ως πέρα τους πόρους του δέρματός μας, μας συνόδευσε πιστά στη ξενάγηση του μεσαιωνικού χωριού Eze, χτισμένο σε μια απόκρημνη, βραχώδη βουνοκορφή ύψους 427 μέτρων από την θάλασσα, θυμίζοντας δίχως άλλο κουρνιασμένο αετό στη φωλιά του.

Τα στενά σοκάκια που διατρέχουν ελικοειδώς το χωριό ενώνονται μεταξύ τους με γραφικά σκαλοπάτια, «φαγωμένα» στις άκρες τους και χιλιοπατημένα από ορδές τουριστών, μαρτυρούν την μακραίωνη ιστορία τους. Τα σπίτια σαν δυσπόρθητα κάστρα με πέτρινα αναχώματα, είναι καλά κρυμμένα ανάμεσα με ανθόσπαρτους κήπους με βουκαμβίλιες, ορτανσίες και τριαντάφυλλα σε ζηλευτούς ροζ, κόκκινους και λευκούς κυματισμούς της μεσογειακής ομορφιάς και χάρης.

Ένα λιθόστρωτο μονοπάτι, ανάμεσα σε πανύψηλα κυπαρίσσια, φουντωτά πεύκα και φορτωμένα ελαιόδεντρα οδήγησε απαρεμπόδιστα τα βήματά μας στο περίφημο κήπο με την εκτενή ποικιλία εξωτικών φυτών και κάκτων, που άλλοι ευθυτενείς και ευλύγιστοι ενώ άλλοι ογκώδεις και δύσκαμπτοι, σκίαζαν με δέος το πέρασμά μας, όχι όμως την πανοραμική θέα που ξεχύνονταν μπροστά μας σε όλο το μήκος της ακτής με τα γαλαζοπράσινα νερά και την χρυσοκίτρινη αμμουδιά.

Πριν την αναχώρησή μας επισκεφθήκαμε το εργοστάσιο αρωμάτων Fragonard, όπου με μαθητική προσήλωση και απεριόριστο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε λεπτομερώς όλη την διαδικασία παραγωγής τους, από τη συλλογή και πρόσμειξη των ελαίων μέχρι το τελικό στάδιο της εμφιάλωσής τους. Ο αέρας ερεθιστικός κα αποπλανητικός γαργαλούσε απαλά και γλυκά την ευερέθιστη όσφρησή μας για ώρα.

Μόλις βγήκαμε στον καθαρό αέρα συνειδητοποιήσαμε κατάπληκτες ότι είχαν βαρύνει τα χέρια μας από τις τσάντες με τα αρώματα, και τα μοσχομυρωδάτα σαπούνια αλλά αντιστρόφως ανάλογα είχε ελαφρύνει το πορτοφόλι μας.

Στο περιτειχισμένο σαν φρούριο, με πύλες και περάσματα χωριό Saint-Paul de Vence, ο αέρας ανέγγιχτος και «εύπλαστος» δέσμευε σαν δίνη ένα διαφανές και λεπτεπίλεπτο κύμα ευοσμίας από τα άνθη της μιμόζας και των εσπεριδοειδών που στόλιζαν καλαίσθητα ένα μεγάλο μέρος της καταπράσινης έκτασής του.

Οι προσόψεις των πέτρινων σπιτιών, άριστα διατηρημένες, υπερασπίζονταν σθεναρά την αυθεντικότητα τους ενώ στα στενά δρομάκια κρύβονταν θησαυροί έργων τέχνης του 20ου αιώνα και γκαλερί διασήμων ζωγράφων. Η αγορά με τα τοπικά προϊόντα και τα τουριστικά είδη σαν σκηνογραφία έργου με τον Ιβ Μοντάν θα γοήτευε με βεβαιότητα τους λάτρεις του ρομαντισμού και της λεπταισθησίας.

Με σχεδόν ανέπαφη την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική ομορφιά του, το πανέμορφο ψαροχώρι του Saint-Tropez μας υποδέχθηκε θερμά με μια χαριτόμορφη επίδειξη αντιθέσεων, που πολύ δύσκολα, αν όχι ακατόρθωτα διαγράφεται από την μνήμη και την ψυχή μας.

Από την μια πλευρά, σπίτια χαμηλά με τετράγωνες κοκκινωπές οροφές και ξύλινα παραθυρόφυλλα που συναγωνίζονταν σε φωτεινότητα και διαύγεια το χρώμα των κισσών και των άλλων αναρριχητικών φυτών, πρόθυμα και σε πλήρη ετοιμότητα να «γαντζωθούν» από τις χρυσαφένιες ακτίνες του ήλιου με το δεσποτικό τους «παράστημα».

Από την άλλη πλευρά, η «καρδιά» του Saint-Tropez χτυπούσε αδιάλειπτα και ζωηρά στη παρτιτούρα μιας διακεκριμένης συμφωνίας, αυτής του πομπώδους και ηχηρού ελλιμενισμού των πιο εντυπωσιακών και πολυτελών κότερων στον κόσμο. Ως εγκρατείς και προσγειωμένοι άνθρωποι ποτέ πριν δεν είχαμε εκστομίσει τόσα πολλά και τρανταχτά επιφωνήματα υπέρτατου ενθουσιασμού όσο τότε.

Μια στάση για έναν απολαυστικό, μυρωδάτο καπουτσίνο σε ένα από τα γνωστότερα καφέ της παραλίας, όπου μαύρη άμμος σαν στάχτη τσιγάρου, διάσπαρτη σε παχιά στρώματα τσουρούφλιζε τα πόδια μας και με το βλέμμα καρφωμένο στις ηλιοκαμένες διασημότητες που μπαινόβγαιναν στα κότερα, έπεσαν πανηγυρικά οι τίτλοι τέλους της μονοήμερης εκδρομής μας εκεί.

Αντιθέτως δεν είχε σημάνει ακόμα το πρώτο κουδούνισμα για την εξέχουσα παράσταση που θα έδινε η αδιαφιλονίκητη «βασίλισσα» της Γαλλικής Ριβιέρας, οι Κάννες. Σε προνομιακή θέση περιμετρικά χαμηλών λόφων και κολπίσκων με αμμώδεις ισόπεδες παραλίες, με εύκρατο κλίμα και πληθώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων, κοινωνικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, όπως γκολφ, ιστιοπλοΐα, πτήσεις με αερόστατο αλλά κυρίως με μια στάση ζωής που ξεφεύγει κατά πολύ από κοινοτοπίες, οι Κάννες έχουν αποκτήσει δικαίως και σχεδόν άκοπα μια εκτυφλωτική λάμψη και απαράμιλλη γοητεία.

Το διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου τον Μάιο, το αντίστοιχο μουσικό του Ιανουαρίου αλλά και η ομώνυμη γιορτή της μιμόζας, του συμβόλου της πόλης, με στολισμούς και υπαίθριες εκδηλώσεις τον Φεβρουάριο στην ανθοφορία της είναι μερικοί μόνο από τους απόλυτους πρωταγωνιστές στην πολιτιστική ζωή των Καννών με παρουσίες καλλιτεχνών, αριστοκρατών και διασημοτήτων από όλον τον κόσμο.

Ωστόσο τα περισσότερα βλέμματα θαυμασμού και τις πιο αλησμόνητες εντυπώσεις απέσπασε επάξια η κατάφυτη από κοκκοφοίνικες λεωφόρος Croisette, ίσως η διασημότερη του κόσμου.

Μεγαλόπρεπα και βαρύτιμα κτίρια της belle epoque εποχής, υπερπολυτελή και ένδοξα ξενοδοχεία, όπως το Carlton και το Majestic, τα οποία χαζεύεις απερίσπαστα όσες φορές και αν περάσεις, και μια «υπεροπτική» παρατακτική σειρά ξακουστών οίκων μόδας και κοσμημάτων, που ακόμα και η θέα τους είναι απαγορευτική για τους κοινούς θνητούς, δονούν την πολύβουη αλλά γεμάτη κομψότητα ατμόσφαιρα.

Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η εικόνα που παρουσίαζε η παλιά πόλη των Καννών με το λιμάνι, τα λιθόστρωτα δρομάκια, τις εκκλησίες γοτθικού ρυθμού αθόρυβα και κατανυκτικά, θυμίζοντας περισσότερο χωριό της ελληνικής υπαίθρου.

Πριν όμως προλάβει καλά καλά η πυξίδα των περιπλανήσεων μας να κατασταλάξει σε έναν κόσμο ονειρεμένης χλιδής, έπρεπε να επιστρέψουμε αδιαμαρτύρητα στην πεζή πραγματικότητα της ταπεινής ζωής μας. Δυστυχώς…

Εύη Μαραγκουδάκη

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *